Waar de legende en de speeltafel samenkomen - de glorie van Mythic Bastionland

De verhalen over Arthur worden al ruim achthonderd jaar verteld, en ze lopen nooit goed af. Chrétien de Troyes liet zijn graalqueeste in de twaalfde eeuw onvoltooid. Malory schreef Le Morte d'Arthur in een gevangeniscel, en de titel verklapt het einde. Camelot valt, de Ronde Tafel breekt, de gewonde koning vaart weg. En toch blijven we terugkomen, want de legende ging nooit over het einde. Ze gaat over de eed die het zweren toch waard was.

Er bestaat een rollenspel dat precies dat verlangen op tafel legt. Het heet Mythic Bastionland, en het geeft je een paard, een schild en een mythe die groter is dan jij.

Een legende die je speelt

Mythic Bastionland verscheen in druk in 2025, geschreven door Chris McDowall, de ontwerper van Into the Odd en Electric Bastionland. De ondertitel luidt Before Into the Odd: dit is de mythische dageraad van zijn vreemde wereld, lang voordat de eerste fabriek rookte. Je speelt een ridder, en je bent de enige in je soort. Het boek telt er tweeënzeventig, elk met eigen uitrusting, een eigen gave en een eigen ziener die aan de rand van het verhaal fluistert. Om je heen ligt het Rijk, een kaart van hexvakken die het spel je leert bouwen, met zes mythen die erin loslopen en zich aankondigen door voortekenen, zoals een storm zich aankondigt door wind. En ergens voorbij elke grens wacht de Stad, de queeste die geen ridder ooit heeft volbracht.

Het boek zelf ziet er ook zo uit. De geschilderde ridders van Alec Sorenson lijken uit een sprookjesboek getild dat ouder is dan jij, en de opmaak is zo helder dat een hele procedure op één spread past. Het won in 2025 ENnie-goud voor zijn kunst en zijn vormgeving, en dat was verdiend.

Wat de mythe en het spel delen

Onder het harnas zit bij allebei hetzelfde verlangen. De Arthur-legende gaat niet echt over winnen. De graal is minder een bestemming dan een maatstaf: de queeste bestaat zodat een leven ernaast gelegd kan worden. Mythic Bastionland noemt die maatstaf Glorie. Je verdient haar door mythen onder ogen te komen en daden te verrichten die naverteld worden, niet door munten te tellen, en ze trekt je langzaam van dolende ridder naar heerser over land dat je vervolgens moet beschermen.

De oude ridderromans wisten ook dat het land en zijn hoeder één zijn. Als de koning gewond is, mislukt de oogst en vallen de wegen stil. De mythen van Mythic Bastionland werken net zo: waar er één neerstrijkt, raakt het Rijk eromheen ziek en gespannen, en een ridder rijdt niet uit om iets te doden maar om iets recht te zetten. Vaak is het monster niet het punt. De wond is het punt.

En de regels rijden snel, zoals het geweld in de oude verhalen. Er is geen worp om te raken: klappen komen gewoon aan, en een gevecht dat bij het ontbijt begint is vaak voorbij voordat de pap koud is. Moed is hier geen getal op je blad. Het is het besluit om te trekken terwijl je weet wat staal doet.

Waar het snijdt

Eerlijk is eerlijk: dit boek is een gereedschapskist, geen voltooid verhaal. Het geeft je procedures, tabellen en één pagina per mythe, en het vertrouwt erop dat jouw tafel daar de legende van maakt. Wie een kant-en-klare campagne met een uitgeschreven einde wil, vindt mist waar hij op een weg hoopte. En waar folklore het monster een gezicht gaf, houdt Mythic Bastionland zijn mythen met opzet half zichtbaar. Sommige tafels vinden die vrijheid heerlijk. Andere vinden haar mager. Het spel vraagt je het vlees van het verhaal zelf mee te brengen; het belooft alleen dat de botten kloppen.

Voor wie dit zou moeten proberen

Als je ooit de oude verhalen las en wenste dat je de eed zelf had kunnen zweren, dan is dit jouw spel. Als je fantasy wilt waarin glorie iets kost en de queeste de ridders overleeft, leg dan Mythic Bastionland op tafel, of begin bij de beginnersgids om te zien hoe een eerste Rijk vorm krijgt. We schreven er ook een volledige review over, als je het boek eerst recht in de ogen wilt kijken.

De Stad blijft buiten bereik. Rijd toch. Dat was altijd al het punt.