Drie dagen, een klaptafel, en waarom ik dit doe

Ik bracht het eerste weekend van juli door achter een tafel op Imaginarium, drie dagen, één kleine kraam, en meer goede gesprekken dan ik kon tellen. Ik kwam moe thuis, op de manier die alleen betekent dat er iets is goed gegaan.

Vooral de mensen

Dit is wat niemand je vertelt over het runnen van een gecureerde winkel: de producten zijn het excuus, de mensen zijn het punt. In drie dagen hoorde ik tientallen verhalen, iemands eerste campagne, een groep die al tien jaar dezelfde personages speelt, een vader die aan zijn kind uitlegt waarom de dobbelstenen zoveel zijden hebben.

Eén zin bleef me meer bij dan welke verkoop dan ook. Iemand pakte een boek op, draaide het om, en zei: wat fijn dat je dit doet, wat een heerlijk assortiment. Geen recensie, geen sterrenrating, gewoon iemand die het werk opmerkte dat gaat zitten in zorgvuldig kiezen in plaats van alles voorraad houden. Dat is precies wat ik hoopte dat Netherbook kon zijn, en het hardop horen, ongevraagd, van een vreemde, kwam harder binnen dan ik had verwacht.

Kleine handen achter de tafel

Mijn zoontjes hielpen dat hele weekend mee aan de kraam, en ze zien tassen aanreiken, vragen beantwoorden met meer zelfvertrouwen dan ik had op hun leeftijd, en oprecht enthousiast worden als iemand het spel kocht dat ze net hadden aangeraden, dat was een hoogtepunt op zich. Eén van hen had er zoveel plezier in dat hij nu al heeft aangekondigd volgend jaar weer te willen helpen, en dat hij van plan is de eerste officiële werknemer van Netherbook te worden. De ander hielp me het hele weekend met liefde door mijn voorraad maissnoepjes heen, een vorm van kwaliteitscontrole waar ik niet om had gevraagd maar wel waardeerde. Een klein bedrijf runnen bestaat de meeste dagen uit spreadsheets en verzendlabels. Dit weekend zag het eruit als twee kinderen trots op de winkel van thuis.

De onverwachte favorieten

Had je me voor het weekend gevraagd welke twee titels de meeste aandacht zouden trekken aan tafel, dan had ik het mis gehad. Be Like a Cat, een klein, stil soloavontuur, en Monty Python's Cocurricular Mediaeval Reenactment Programme, dat precies zo heerlijk absurd is als het klinkt, bleken de twee spellen waar mensen steeds op terugkwamen om op te pakken, door te bladeren en in hun tas te stoppen.

Ik hou van die combinatie, eerlijk gezegd. Het ene is zacht en contemplatief, het andere pure absurdistische chaos, en toch spraken beide dezelfde mensen aan die door hetzelfde gangpad liepen. Het is een klein bewijs van waarom ik curateer zoals ik doe: deze hobby is breed genoeg voor allebei, en een goede plank zou dat moeten laten zien.

Ideeën die me niet meer loslaten

Ergens tussen de klanten door op dag twee begon ik ideeën voor het assortiment achterop een bonnetje te krabbelen. Cowboy Bebop en Alice is Missing stonden erbij, twee titels waar ik nooit goed naar had gekeken, en ik ben er sindsdien over blijven nadenken. Er is nog niets besloten, maar dit is precies het soort idee dat een catalogus in de maanden erna langzaam bijstuurt. Ik laat het weten als een van beide een plek verdient.

De buren

De kramen aan weerszijden van de onze werden een van de beste onderdelen van het weekend, aanbevelingen uitwisselen tijdens de rustige momenten, elkaars tafel in de gaten houden bij een wc-pauze, vergelijken welke spellen steeds uitverkocht raakten. Er zit een bepaalde kameraadschap tussen mensen die allemaal een weekend achter een klaptafel kiezen te staan uit liefde voor diezelfde vreemde kleine hobby, en die voelde ik alle drie de dagen.

Waarom ik dit blijf doen

Ik zou je kunnen vertellen dat Imaginarium goed was voor de verkoop, en dat was het. Maar dat is niet wat ik me over een jaar herinner. Ik herinner me de vreemde die me bedankte voor het assortiment, mijn zoontjes die tassen aanreikten met meer trots dan het werk strikt genomen vroeg, twee onwaarschijnlijke bestsellers naast elkaar, een volgekrabbeld bonnetje vol nieuwe ideeën, en een rij buren die meer aanvoelden als collega's dan als concurrentie.

Dat is het hele punt van een kleine, gecureerde winkel. Niet om alles op voorraad te hebben, maar om genoeg om een paar honderd goede spellen te geven dat het zorgvuldig kiezen zichtbaar wordt. Drie dagen op Imaginarium herinnerden me eraan waarom dat de moeite waard is. Tot de volgende keer.